Operacja polega na usunięciu nadmiaru skóry i tkanki podskórnej w środkowej i dolnej części powłok brzucha a także na wzmocnieniu mięśni ściany brzucha.

Można w ten sposób osiągnąć efekt spłaszczenia brzucha a także prawidłowego napięcia powłok brzucha.

Niestety wiąże się to z powstaniem blizny w miejscu operacji-najczęściej w okolicy podbrzusza od kolca do kolca, a niekiedy także w linii środkowej ponad spojeniem łonowym-ta długości kilku do kilkunastu centymetrów.
Blizna wokół pępka nie stanowi problemu estetycznego.
Blizny początkowo różowe, widoczne dojrzewają i po kilku miesiącach stają się linijne, mało widoczne, w naturalnej bruździe podbrzusznej.

Najczęściej wykonuje się korekcję powłok brzusznych u kobiet po przebytych ciążach, u których mięśnie brzucha uległy rozciągnięciu, a skóra utraciła zdolność obkurczania się.

Utrata elastyczności skóry u starszych osób, wcześniej otyłych, następnie z utratą wagi, także jest częstym powodem podejmowania decyzji operacji.

Operację przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym-narkozie, lub częściej - lędźwiowym, zewnątrzoponowym. Czas trwania operacji: 3-4 godzin.

Powłoki brzuszne odwarstwia się na całej powierzchni aż do wysokości dolnych żeber, mięśnie zbliża się w linii środkowej, powłoki przemieszcza się ku dołowi i po usunięciu ich nadmiaru zeszywa szwami pogrążonymi śródskórnymi bez konieczności ich usuwania.
W miejscu operowanym pozostawia się dreny na okres 24-48 godzin.

Na rany zakłada się opatrunek, na całą powierzchnię brzucha elastyczny ucisk.
W pierwszej dobie po operacji konieczne jest leżenie. Ból pooperacyjny łatwo można opanować środkami przeciwbólowymi.

W drugiej dobie rozpoczyna się wstawanie i ostrożne uruchamianie stopniowo w ciągu następnych dni z zachowaniem ucisku.
Powrót do normalnego funkcjonowania zwykle ma miejsce po około dwóch tygodniach. Jednak jeszcze przez miesiąc zaleca się oszczędzający tryb życia, unikanie wysiłków.

Do operacji konieczny jest dobry ogólny stan zdrowia, prawidłowe podstawowe badania laboratoryjne, przygotowanie przedoperacyjne: dieta lekkostrawna, wypróżnienie poprzedniego dnia, u kobiet okres po miesiączce.
Nieleczone nadciśnienie tętnicze, niewyrównana cukrzyca, także nadczynność tarczycy wykluczają operację.
Żylaki kończyn dolnych lub środku hormonalne antykoncepcyjne podnoszą ryzyko powikłań zatorowych.
Zmiany skórne zapalne lub grzybicze, blizny po wcześniejszych operacjach mogą być przyczyną powikłań w gojeniu.

Powikłania: krwiak lub infekcja zdarzają się rzadko lecz są przyczyną przedłużonego gojenia i mogą mieć niekorzystny wpływ na wygląd blizny pooperacyjnej.

Indywidualna skłonność do tworzenia nieprawidłowych blizn lub keloidów jest trudna do przewidzenia o ile wcześniej nie obserwowano takich objawów.

Podobnie nietolerancja nici chirurgicznych lub środków stosowanych do znieczulenia może być przyczyną powikłań w gojeniu rany lub powikłań w postaci reakcji uczuleniowych ogólnych.

Najpoważniejszym jednak powikłaniem jest zakrzep i zator, który może nawet stanowić zagrożenie dla życia.
Przy odpowiednim postępowaniu profilaktycznym i pooperacyjnym (wczesne uruchamianie) zdarza się to wyjątkowo rzadko.

Dokumentacja fotograficzna przed i pooperacyjna pokazuje rezultat operacji.

dr n.med. Ewa Dobrska